Stel dat je partner, zoals veel wielerprominenten, maandenlang op hoogtestage zit van etappe naar etappe reist en zelden twee weken op dezelfde plek is. Hoe bouw je dan een eigen praktijk op? Oumaima Rayane deed het gewoon: ze werd yoga-instructeur, gaf les online en offline, en creëerde een werkritme dat niet afhangt van het wedstrijdschema van Remco Evenepoel. Op een doordeweekse ochtend rolt ze haar mat uit, opent haar laptop en geeft les. Geen journalisten voor de deur, geen camera’s die haar volgen. Gewoon een instructeur die haar werkdag opbouwt.
Wie is Oumaima Rayane, buiten de tribunes
Voor veel mensen dook de naam Oumaima Rayane op in de marge van sportverslagen en rode loperfotos naast haar partner Remco Evenepoel. Maar wie even verder kijkt, ziet een jonge vrouw met een eigen parcours. Ze groeide op in een Belgisch-Marokkaans gezin, studeerde af in een richting die haar analytisch denken aanscherpte, en begon al vroeg te experimenteren met bewegingspraktijken. Yoga was aanvankelijk een persoonlijk anker, een manier om te decomprimeren in een druk leven. Het kantelpunt van passie naar professie lag niet in één beslissing, maar in een langzame opeenstapeling: de reacties van anderen op haar lessen, het merken dat ze mensen iets gaf wat bleef hangen, en de vraag of ze dit niet serieuzer kon nemen.
Ze volgde een erkende yogadocenten-opleiding en verdiepte zich in anatomie, ademhalingstechnieken en de psychologie van beweging. Dat academische fundament is iets wat haar leerlingen al snel opvalt: ze legt uit waarom een houding zo werkt, niet alleen hoe je hem uitvoert.
De keuze voor zelfstandigheid
Een vaste baan met vaste uren was nooit realistisch. Niet omdat ze dat niet wilde, maar omdat het ritme van een profwielrenner zo’n agenda simpelweg niet verdraagt. De Tour de France duurt drie weken. Hoogtestages in Livigno of Sierra Nevada blokkeren periodes van soms tien dagen tot drie weken. Klassiekers clusteren in het voorjaar, grote rondes domineren de zomer. Als je daarin mee wilt bewegen, als vaste partner en als professionele reiziger, dan heb je geen baas nodig die begrijpt waarom je plotseling in Andorra zit.
Zelfstandigheid als Oumaima Rayane yoga-instructeur is dus geen romantische keuze maar een logische. Ze bouwt haar klantenkring op, beheert haar eigen agenda en kiest zelf wanneer ze lessen blokkeert of online gaat. Dat vraagt discipline, maar het geeft ook een vrijheid die een vast contract nooit zou kunnen bieden.
Het schema van een onzichtbare collega
Stel je haar werkweek voor als een puzzel waarbij een groot, onregelmatig stuk steeds van plek verschuift. Remcos trainingsschema, de koerskalender van Soudal Quick-Step en de logistiek van verplaatsingen bepalen een onzichtbaar kader waarbinnen zij haar eigen structuur legt. Als hij thuis is en herstelt, zijn er ochtenden samen. Als hij vertrekt naar een stage, verschuift haar eigen agenda: meer lessen in de vroege ochtend, ruimte om te reizen of om klanten te nemen die ze anders zou moeten afzeggen.
Grote rondes zoals de Giro of de Vuelta zijn feitelijk werkmaanden voor haar, maar dan op locatie. Ze volgt het koersschema, reist mee voor sleutelmomenten en probeert ondertussen haar praktijk niet te laten inzakken. Dat vraagt planning tot op het uur.
Professionele identiteit bewaken in een grote schaduw
Het is een reëel risico: je identiteit laten oplossen in die van je partner. Oumaima kiest bewust voor een andere aanpak. Ze communiceert over haar werk op haar eigen kanalen, positioneert zichzelf als instructeur en niet als bijfiguur, en trekt een duidelijke grens tussen haar publieke rol als partner bij evenementen en haar professionele aanwezigheid als yogadocent.
Concrete strategieën die daarbij helpen:
- Ze bouwt haar eigen klantenbestand op dat los staat van de wielerwereld.
- Ze profileert zich via niche-content rond herstel, ademhaling en bewegingskwaliteit, onderwerpen die ook buiten de sportkring aanspreken.
- Ze werkt aan samenwerkingen met andere professionals zoals fysiotherapeuten of welzijnscoaches, zodat haar naam in een eigen professionele context verschijnt.
Die bewuste afbakening is niet kil. Het is zelfbescherming en ambitie tegelijk.
Yoga en topsport als gedeeld gespreksveld
Remco Evenepoel is zelf een atleet die ademhaling, herstel en mentale druk door en door kent. Dat maakt de gesprekken thuis inhoudelijk rijker dan je misschien zou verwachten. Oumaima put uit die uitwisseling voor haar lessen: ze begrijpt op een heel concrete manier wat overtraining doet met het zenuwstelsel, hoe ademhalingspatronen veranderen onder druk en welke rol mentale rust speelt in fysiek herstel.
Tegelijkertijd bewaken ze allebei een grens. Zijn trainingsaanpak is niet haar methodologie. Haar yoga-filosofie is niet zijn sportscience. Ze hebben gedeelde interesse, maar aparte expertise. Dat maakt de uitwisseling productief zonder dat ze elkaars terrein betreden.
De logistiek van een instructeur op verplaatsing
Online lesgeven was voor de pandemie een niche, nu is het een normaal aanbod. Voor Oumaima is het een bedrijfspijler. Als ze meereist tijdens een grote ronde, geeft ze vanuit een hotelkamer les aan klanten in België of Nederland. Een goede WiFi-verbinding, een lichtgewicht mat en een telefoonstatief: meer heeft ze niet nodig.
Tijdzoneverschillen zijn soms lastig. Een klant in Brussel wil om 7u ’s ochtends les; als Oumaima dan in een ander tijdzone zit, vraagt dat aanpassing. Ze lost dit op door haar agenda weken vooruit te plannen en bij verre verplaatsingen eerlijk te communiceren over beschikbaarheid. Klanten die dat ritme begrijpen, blijven. Degenen die een volledig voorspelbaar schema verwachten, passen minder goed bij haar aanbod.
Dat klinkt als beperking, maar het werkt ook als filter: haar vaste klantenkring bestaat uit mensen die haar flexibiliteit waarderen en die zelfredzaam genoeg zijn om met een wisselende agenda om te gaan.
Wat leerlingen zien dat buitenstaanders missen
Wie haar klassen volgt, merkt snel dat er meer dan techniek achter zit. Ze brengt een rustige autoriteit mee die niet van leeftijd afkomt maar van levenservaring. Ze weet wat het is om onder druk te staan terwijl je tegelijk zichtbaar aanwezig moet zijn. Ze weet wat het is om je eigen doelen te bewaken in een omgeving die voortdurend iets anders van je vraagt.
Dat maakt haar instructeursstijl concreet: ze werkt veel met het bewustzijn van de ademhaling in stressvolle situaties, met het onderscheid tussen prestatiegerichte spanning en productieve activatie, en met de vraag hoe je aanwezig blijft in je lichaam als je hoofd ergens anders is. Thema’s die voor sporters herkenbaar zijn, maar even goed werken voor een drukke manager of een ouder van jonge kinderen.
Waar ze naartoe wil
Een eigen studio is een ambitie die ze openlijk noemt, maar met nuance. Niet een studio als statussymbool, maar als uitvalsbasis voor een specifieke aanpak. Ze wil werken met mensen in prestatieomgevingen: atleten, maar ook professionals met een hoog werkritme, mensen die hun lichaam als instrument inzetten en leren dat herstel net zo belangrijk is als inspanning.
Daarnaast interesseert haar het snijvlak van yoga met mentale coaching. Ze verkent of verdieping op dat terrein past bij haar verdere opleiding. Niet omdat ze een therapeut wil worden, maar omdat ze de gesprekken die al organisch in haar lessen ontstaan, beter wil kunnen begeleiden.
Het tempo waarmee ze dat opbouwt, bepaalt ze zelf. Dat is misschien wel de kern van het verhaal: in een leven dat mede wordt geritmeerd door iemand anders zijn kalender, heeft ze gekozen voor een carrière waarbij de klok van haarzelf is.
Oumaima Rayane heeft als yoga-instructeur een zelfstandige praktijk opgebouwd die werkt ongeacht waar haar partner op dat moment koerst. Ze heeft haar eigen klanten, haar eigen kennis en haar eigen groeipad. Dat staat los van wie er naast haar staat op de foto.
